Mountainbike van Vlaanderen

3 dagen het strafste van de Vlaamse Ardennen tegen de klok.

Vrijdag 10 Augustus
Proloog 35 km (waarvan 11 tegen de klok verdeeld over 3 specials), 459 hm, - 11de plaats -
De vrijdagrit was een stevige opwarmer voor de marathonetappes van zaterdag en zondag. De benen losgooien, genieten van de frisse lucht én de fantastische uitzichten over de Vlaamse Ardennen, en tussenin driemaal knallen om zo de longen open te zetten en een goeie startplaats voor zaterdag te veroveren. De paden waren zowel qua hellingsgraad als qua ondergrond iets minder veeleisend dan die van zaterdag en zondag. Voor we aan de eerste special aankwamen, wachtte ons enkele vlakke en vaak verharde kilometers om de benen warm te draaien. Eenmaal tussen de velden kwam de eerste special er meteen aan. We bedwongen de flank tussen de Edelareberg en Volkegemberg via offroad wegen die meteen na de start bergop lopen. Special 2 was de langste (5,4 km) en meest veeleisende van de dag. Na de eerste twee klimmetjes zeiden we even goeiedag aan de bekende kasseien van de Haaghoek, die we meteen weer verlieten voor een opeenvolging van singletrackjes en veldwegels die doorlopend op en af liepen. Pas na een zestal klimmetjes, waren we aan het einde van de special, en meteen ook aan de bevoorradingspost. Tijdens de terugkeer naar Oudenaarde kregen we meteen al de kans om de vernieuwde finale van de zaterdagrit te verkennen. De laatste special (3 km) was pas helemaal aan het slot. Het decor: de slingerende singletracks aan de Donkvijver, met tussenin enkele korte maar nijdige klimmetjes.

Zaterdag 11 Augustus
Rit1 127km (2ronden), 2170hm start om 12u - 11de plaats kunnen behouden -
De zaterdagrit blijft de langste van de driedaagse, met dank aan 2 rondes van 63 km. Na een snelle beginfase om Oudenaarde te verlaten, bedwongen we onder meer de Koppenberg via een offroad pad, het Elenebos en het beruchte Leo Pironpad, een rockgarden avant la lettre die een begrip geworden is bij de lokale bikers. Ik belande in de tweede kopgroep. Na de oversteek van de Rijksweg naar Ronse kwam het Muziekbos! Enkele passages om vingers en duimen af te likken: de afdaling van de Maneschijn - één van de mooiste van de streek, met aan het eind een tunneltje waar we goed uit ons doppen moesten kijken; de uitzonderlijke privépassage in het bikeparadijs van ‘Mijnheer Dokteur’; en na veel daal- en klimwerk tot slot nog een bijzonder pittige klim op porfiersteentjes. Tussenin moesten we de IJskelder over, met zijn opstekende keitjes die bij nat weer even glad liggen als de naam van de klim doet vermoeden. Na de tweede bevoorrading doken we de finale in: een lange opeenvolging van de korte, steile ‘nepen’ die typisch zijn voor de Vlaamse Ardennen, maar dan vaak offroad! We passeerden onder meer Berg Ten Stene, de Boigneberg en de Eikenberg, stuk voor stuk hellingen die al veel voorjaarsklassiekers over zich heen hebben gekregen.

Zondag 12 Augustus
Rit2 100km (2ronden), 1600hm start om 11u - Na 20km DNF door maagproblemen -
De slotrit was grotendeels over dezelfde paden als in 2017. Hij bevatte opnieuw twee lussen van 50 km. We kregen net als vorig jaar een tiental kilometer de tijd om op te warmen op de lange vlakke offroadstukken langs de Scheldeboorden, een fraai stukje natuur dat even typerend is voor de Vlaamse Ardennen als de heuvels. Eenmaal we het centrum van Berchem voorbij waren, startte het echte werk. Te beginnen met enkele pittige kuitenbijters tussen de velden richting het pittoreske dorp Kwaremont. Na de met voorsprong langste klim van de driedaagse werden we beloond door kilometers fun in het Kluisbos, vorig jaar met stip de favoriete passage van de deelnemers. Enkele pittige technische passages en stevig klimwerk volgden elkaar in sneltempo op. Terugkeren naar Oudenaarde, kwamen we nog eens op de Oude Kwaremont, nadien temden we de Paterberg via een tricky onverhard pad dat parallel loopt met de kasseiklim. Nadien nog de allerbekendste beklimming van de streek: de Koppenberg.