Damse Duivelhond Crossduathlon Lange Afstand

Normaal moest dit samen met Wetteren en Reusel één van mijn 3 hoogtepunten in het najaar worden, maar helaas gooide blessure in september roet in het eten. Maar met een 4-tal weken training in de benen kon ik het na mijn forfait van de andere 2 wedstrijden, toch niet laten om toch in eigen provincie aan de start te staan. Ik wist dat ik het heel lastig zou hebben, niet alleen vormden die 20km lopen een heel groot vraagteken, maar ik had ook nog niet op langere duur, intensief getraind op de MTB. Dat laatste is toch iets wat ik wel vaker doe en wat mij waarschijnlijk op deze afstand zo sterk maakt.

Slechts een 55-tal deelnemers nemen de start voor de lange afstand van 10km lopen - 64km MTB en nog eens 10km lopen. Ik zou mij in deze wedstrijd vooral proberen te amuseren en ik wou absoluut niet tegen een muur aanlopen. Ik start dus vrij behouden aan mijn eerste 10km, tot na 1,5km Joeri Calleeuw bij mij komt. Joeri is een profrenner die mij 3 jaar gelden bij de EZC meermaals sterretjes deed zien, dus ik wou zeker proberen met hem aan het fietsnummer te beginnen. Daardoor moest ik toch al iets intensiever gaan, dan ik echt wou, maar toen Joeri plots zwaar zijn enkel verzwikte, kon ik dit plannetje opbergen. Ik was al heel blij dat die eerste 10km in een kleine 44min erop zaten en ik kon als 20ste beginnen fietsen.

Ik had het parcour nog niet verkend, maar het leek er al snel op dat het parcour er ondanks de regenval er nog stukken sneller bij lag dan vorig jaar. Slecht een paar selectieve stroken, maar veel te lange stroken recuperatie er tussen. Ieder atleet die ik inhaalde bleef dus vrij makkelijk in mijn wiel en ik had nu ook niet direct de conditie en het goede gevoel en de drive om hier keihard koers te maken. In plaats van mij op te jagen, probeer ik er van te genieten dat ik mij vandaag eens niet te moe zal moeten maken. Zonder al te veel inspanningen halen we vlot met onze bende 29,5km/u en halen we constant volk in. Ik trek nu en dan eens goed door als zich een selectievere strook aandient en af en toe schiet er wat volk af. De kilometers doen uiteindelijk toch hun werk.

Bij het ingaan van de laatste ronde zijn we nog met 5 en ik voelde me echt steeds beter in mijn element, ik had nog niet echt geen inspanning geleverd en deed nog een ontsnappingspoging. Het zag er goed uit, ik kreeg er eentje mee in mijn wiel van wie ik hoopte wat steun te kunnen krijgen, maar helaas kwam die ten val net voor de snelle stroken. Ik stond er dus de laatste 10km alleen voor. Zo heb ik uiteindelijk toch nog eens volledig mijn kas moeten leeg rijden om een kleine voorsprong van 1min bij elkaar te kunnen rijden.

Als 5de begin ik te lopen maar voor mij was een grote leegte, alleen kwam achter mij nog een hoop fris volk. Al na 1km wist ik dat het nog een heel lange 10km zou worden. Ik moet vooral een constant gevecht tegen mezelf leveren om niet te moeten stappen. Ik zou nog door 2 man voorbijgelopen worden. En zo compleet kapot als 7de eindigen. Eigenlijk best tevreden, want ik had niet gedacht dat ik het er nog zo deftig ging van af brengen. De conditie stijgt week na week, en dat ik al 4 weken zonder blessure wat kilometers kan lopen begint zich ook te laten voelen. Hopelijk kunnen we deze lijn gedurende de hele winter verder zetten.

starters: 

Devoldere Niki

Devoldere Niki: 

7de op 55