Crosstriathlon Avion (Fr)

Vorige week zijn we dan toch niet naar de marathon van Olne getrokken. Ik weet niet hoe het juist komt, maar 8 dagen na de Klekluli en 6 dagen voor de marathon kon ik nog niet deftig lopen. Misschien hebben we wat te veel hooi op de vork genomen. Ik liep super in de halve marathon van Olne begin december, maar de 37km trailrun 2 weken later in Hombourg hadden er al serieus ingehakt. In Tsjechië liep ik dan wel weer goed, maar ook niet super. 

Men moet weten dat lange duurlopen toch een raar effect heeft op een mens. Men wordt er vooral moe van, maar ook sloom en traag. De fietstrainingen die ik dan ook al deed, voelden telkens als heel zwaar aan. kortom, je komt in een deprimerende situatie. Het wielerseizoen nadert met rasse schreden, dus nu met halve benen nog een marathon lopen had geen zin. Bovendien waren de problemen met mijn rollend materieel ook ineens opgelost, waardoor de motivatie enorm was om dringend die fietstrainingen op te nemen.

Ik had mezelf na onze Tsjechië reis een week broodnodige rust opgelegd en ik begon aan een trainingsweek zoals ik het graag heb om weer in vorm te worden. Dagelijks één a 2 sessies. Er komt stilaan meer en meer weer regelmaat in mijn leven en dat doet deugd. Ik voel me ook fris en geniet weer. We hebben weer courage. Natuurlijk trainen zonder wedstrijdjes, dat lukt me moeilijk, daarom schreef ik me ineens al in voor de crosstriathlon in Avion. Eigenlijk zo goed als een jaarlijkse gewoonte. Een wedstrijd waar je ook plezier aan hebt wanneer je niet in vorm bent.

Zwemmen in waves

400m zwemmen stonden 's morgens op het programma in zwembad. In tegenstelling tot in Vlaanderen wordt in Frankrijk meestal in waves met 5 per baan gezwommen. Ik hoop dat ze hier in Vlaanderen ooit eens een vb aan nemen, want het voordeel is dat je na 1u30 al iedereen hebt kunnen laten zwemmen. 

Ik had me opgegeven met een richttijd 7 min. Aan mijn tijden van de voorbije 2 zwemtrainingen te zien zou me dat wel een uitdaging blijken. Voor de start vraag ik mijn medezwemmers naar hun doeltijden, die was helaas van iedereen 7 min. Dat zou dus vechten worden. Maar al snel lig ik heel comfortabel in 3de positie, tot het na 200m wat te traag lijkt te gaan en ik begin in te halen. Zwemmen in de voeten is toch een stuk makkelijker. Uiteindelijk tik ik na een spurt nog als eerste aan in 6min35. Dat is een stuk beter dan verwacht.

Ik had nog tijd voor een kleine parcourverkenning en kom tot de conclusie dat het parcour op een positieve manier aan gepast is met veel meer cross-stukjes. Bovendien was het ijs gaan dooien en blijkt het parcour zo goed als moddervrij. Ik keek er al naar uit om op mijn gloednieuwe Fury eens volledig los te gaan.

De Fury gaat los

Als 33ste vertrek ik met een 2-tal minuten achterstand voor 3 rondjes van 5km, met als zwaarste stuk de beklimming van een terril. Ik vertrek vrij rustig in de aanloop naar die terril, want ik weet dat mijn intensieve uithouding nog allesbehalve is. Maar toch haal ik direct redelijk wat volk in en ik kan de ganse terril opknallen en ineens is de trend gezet. De enige rem die er op staat is het ontwijken van deelnemers voor mij die hier en daar te voet staan. Maar éénmaal ik in de top 7 zit, kan ik helemaal mijn ding doen. Volgens Strava zou ik de snelste rondetijden neerzetten en tevens de snelste fietstijd rijden.

In de laatste km haal ik nog nipt de kopgroep van 3 in. Ik gooi me nog tot hun grote frustratie vooraan de laatste technische strook in, waardoor ik helemaal mee in de spits kan wisselen.

Lopen om te overleven

Helaas is dit allemaal bekend volk voor mij. Het kruim van de Noord-Franse crosstriatleten zat hier samen. Tenzij ze op 1 been achterwaarts zouden hinken, had ik misschien nog een kans. Maar dat zouden ze helaas niet doen. Maar ook nog een andere topper uit de regio, Nicolas Gosse en tevens veteraan kwam nog achter. Dus ik verzeilde snel in 4de positie, waar ik vooral moest zorgen dat ik die laatste 5km met 3 beklimmingen zo snel mogelijk  moest afwerken om die Nicolas Gosse af te houden. Ik slaagde daar 4,5km in, maar moest het spit delven na een lange spurt en werd zo 5de.

Hoe erg ik me ook uit vorm voelde voor de start van deze wedstrijd gaf Strava me 's avonds nog een positieve duw. Ik zou blijkbaar 3 sec per kilometer sneller gelopen hebben dan 2 jaar geleden. Dat is echt het omgekeerde dan wat mijn gevoel zegt. Misschien hebben die trailruns toch gerendeerd?

Devoldere Niki: 

5de op 120 2de Vet.