Crossduathlon Bas-Oha

Na mijn enorm dieptepunt in Malonne, ben ik deze week licht ziekjes geworden. Lichte maagklachten hebben me toch 5 dagen langs de kant gehouden. Heel gedemotiveerd ben ik dan gewoon aan de trainingen begonnen, met het doel alweer verder te proberen opbouwen. Ik wist niet of ik zou starten in Bas-Oha. Dus ik leefde er zeker niet specifiek naar toe. Mijn doel om deze winter vooral aan mijn basis te werken blijft primair.

Na een heel leuk ritje in het Aachener Wald op zaterdag, die ik ondertussen gebruikte om mijn Scalpel weer wat gewoon te worden, zag ik het zondag eigenlijk wel zitten.

De accommodatie en de vele vrijwilligers deden het beste vermoeden voor deze eerste editie. 's Nachts had de regen met bakken uit de hemel gevallen en mijn verkenning beperkte zich tot slechts de helft van de omloop, die op zijn minst megazwaar waren. Zowel het klimmen als het dalen waren telkens een serieuze moeilijkheid. Dit zou echte MTB worden, helaas niet altijd in mijn voordeel, maar ik voelde al in de opwarming op de heel steile stukken dat ik een stuk meer energie had dan vorige week in Malonne.

135 solo's en duo's melden zich aan de start, met net zoals in Malonne weer opvallend vele jonge topatleten. Die crossduathlons lijken daar toch echt een hype. Nieuwe teams, die massaal afzakken en blijkbaar ook een boel jonge snelle veulens die niet bang zijn om te kiezen voor de dikke banden.

De start was weer een dooddoener voor mij. Een hellende grasstrook om dan een kilometerlang paadje op te lopen, waar voorbijsteken moeilijk was. Na de eerste ronde zit ik maar net in de eerste helft van het deelnemersveld, maar in de 2de ronde kan ik toch oprukken naar de 40ste stek. Met een dikke 24min voor 6km, kom ik toch eindelijk weer in de buurt van 15km/u. Iets wat blijkbaar dezer dagen niets meer voorsteld.

Op de fiets ben ik direct in mijn sas en geniet ik eigenlijk van de vele voordelen van deze fiets. Ik beschik over de energie voor de extra punch om sukkelend atleten nog nipt voorbij te geraken op cruciale stroken en geniet constant. De 12 speed doet in de modder heel goed zijn werk en het enorme bereik speelt in mijn voordeel. De kleinste heb ik heel veel nodig en de grootste kon ik ook iedere keer gebruiken op de 3km vlakke asfalt met wind in de rug.

2 jaar geleden deed ik daar op stukken van het parcour eens een crosstriathlon in de zomer en sukkelde ik op iedere afdaling in de modder, waar ik constant voet aan de grond moest zetten. Nu vloog ik daar overal heel gezwind naar beneden. Een keertje kreeg ik toch teveel zelfvertrouwen, maar gelukkig kwam ik er met de schrik van af. Zowel bergop als bergaf maak ik geen enkele fout, wat geen sinecure was. Van dit MTB nr heb ik echt genoten. Jammer dat de 26km na 1u10min voorbij was.

Ik begin als 8ste te lopen aan de laatste 3km en kan mijn plaats behouden. Ik werd 2de veteraan. Opnieuw geklopt door mijn concurrent Dirk Buellens, maar de kloof wordt kleiner. We hebben beiden veel ervaring met crossduathlons en we waren het er beiden over eens, dit was zeker en vast de zwaarste van het land.

starters: 

Devoldere Niki

Devoldere Niki: 

8ste op 135, 2de Vet.